Mikrofony przekształcają dźwięki, które słyszysz na sygnały elektryczne, które można zapisać na taśmie lub twardym dysku. Wybór właściwego mikrofonu ma istotny wpływ na to, jaki uzyskasz dźwięk na końcowej ścieżce. Ani equalizer, ani kompresja, czy efekt reverb nie są w stanie zmienić subtelnych śladów, które każdy mikrofon pozostawia na ścieżce dźwiękowej. Jak zatem wybrać doskonały mikrofon unikając kupowania i testowania wszystkiego, co jest na rynku

Dobrze na początek zapoznać się z podstawowymi typami mikrofonów: Typy stosowanych obecnie mikrofonów można podzielić na grupy następująco:

• Dookólny (omni),
• o charakterystyce kardioidalnej,
• o charakterystyce ósemki,
• stereo,
• dynamiczny,
• pojemnościowy,
• wstęgowy,
• wokalny,
• instrumentalny.

Termin "dookólny" opisuje taki typ mikrofonu, który przenosi dźwięk równo ze wszystkich kierunków. Mikrofony dookólne, czyli inaczej omni mają bardzo dobrą wrażliwość na basy, bez eksponowania sztucznie niskiej częstotliwości (boost), wywoływanej przez "efekt zbliżenia" w typowych mikrofonach kardioidalnych. Naprawdę dobre dookólne mikrofony pojemnościowe są niezastąpione przy zbieraniu czegoś, co można nazwać "otwartą przestrzenią", "oddechem", co sprawia, że są one pierwszorzędnym wyborem przy dokładnych odtworzeniach instrumentów akustycznych w pomieszczeniach o dobrej akustyce, np. orkiestra symfoniczna, chóry, fortepian czy kwartety smyczkowe w salach koncertowych. Bez obawy o nadmierne eksponowanie basów, wywołanych "efektem zbliżenia" w mikrofonach kierunkowych, można również użyć mikrofonów omni przy nagraniach z bliska instrumentów lub wokalistów. Niektóre mikrofony najwyżej jakości korzystają z dookólnej charakterystyki pojemnościowej, np. mikrofony Schoeps, DPA (B&K) oraz Earthworks. Dynamiczne mikrofony omni stosuje się powszechnie w telewizji i dziennikarstwie radiowym (znanym jako Elektroniczne Gromadzenie Informacji, ang. Electronic News Gathering, ENG), gdzie trzeba zebrać dźwięk z otoczenia wokół głosu reportera.

Kardioidalny.

Kardioidalny mikrofon jest bardziej czuły na dźwięki z przodu, niż na dźwięki dobiegające pod katem 90 stopni z obu jego stron, (wykres jego czułości, wygląda jak serce stąd nazwa). Mikrofon z charakterystyką kardioidalną jest jeszcze mniej czuły na dźwięki bezpośrednio za nim, w praktyce kardioidalny mikrofon nie jest w stanie przetworzyć dźwięków dobiegających bezpośrednio z tyłu mikrofonu. To sprawia, że mikrofony o charakterystyce kardioidalnej są bardzo przydatne do wzmacniania dźwięku, nagrań na żywo, jak również są najbardziej popularne w przypadku zastosowań w niedoskonałym otoczeniu, jakim w większości są domowe studia nagrań. Używając mikrofon kardioidalny należy po prostu nakierować go na instrument, który zamierza się nagrać, a reszta planów dźwiękowa będzie bardziej cicha, niż żądany dźwięk instrumentu.

Charakterystyki przenoszenia mikrofonów kardioidalnych.

Mikrofony superkardioidalne i hyperkardioidalne są mniej czułe na dźwięki prostopadłe do osi źródła dźwięku niż zwykłe mikrofony kardioidalne, co znaczy, że znacznie lepiej odetną dźwięki z obu stron. Jednak hyperkardioidalne przenoszą pewne dźwięki dobiegające bezpośrednio z tyłu mikrofonu, co sprawia, że ich charakterystyka przypomina trochę mikrofony o charakterystyce "ósemki". Mikrofony kardioidalne eksponują efekt nazywany "efektem zbliżenia". Im bliżej źródło dźwięku jest mikrofonu, tym bardziej mikrofon będzie akcentował niskie częstotliwości wyjścia źródła dźwięku. Może to dodać brzmieniu wokalu lub saksofonu pełni bogactwa brzmieniowego, ale także zabrudzi dźwięk gitarowego wzmacniacza, czy akustycznego basu. Podczas nagrywania z większej odległości mikrofony kardioidoidalne, w porównaniu z mikrofonami dookólnymi, mają tendencję do płytkich brzmień w basach. Z tego powodu, mikrofony kardioidalne zwykle używane są do nagrań z bliska (z mikrofonem umieszczonym bliżej niż sześćdziesiąt centymetrów od źródła dźwięku), podczas gdy mikrofonów dookólnych, czy o charakterystyce "ósemkowej" zwykle stosuje się przy nagraniach z większych odległości.

Ósemka.

Mikrofony o charakterystyce "ósemki" podobnie jak mikrofony dookólne mają dobre brzmienie i wrażliwość na basy i dodatkową zaletę, która polega na tym, że nie zbierają dźwięków po obu bokach mikrofonu. Ponieważ "ósemki" zbierają dźwięki równie dobrze bezpośrednio z przodu i tyłu mikrofonu, należy szczególnie uważać, by nie przechwycić niepożądanych odbić od niskich stropów lub ścian w sąsiedztwie. Dobrze stosować "ósemkę", gdy nie chcemy zebrać odbić od ścian w wąskim pokoju, jednak zależy nam na przechwyceniu klimatu pomieszczenia.

Mikrofony dynamiczne.

W dynamicznych mikrofonach używa się "ruchomej cewki", która jest pobudzana pod wpływem zamian w ciśnieniu atmosferycznym wywołanych falami akustycznymi. Cewka z nawiniętym drutem połączona jest z cienką membraną, a cały zestaw zamocowany jest wokół stałego magnesu. Gdy poruszające się drgania powietrza uderzają w membranę, ta powoduję ruch cewki wokół magnesu, a to wywołuje proces zwany indukcją elektromagnetyczną. To wzbudza napięcia zmiennego prądu elektrycznego, który jest elektrycznym odpowiednikiem" oryginalnego dźwięku. Sygnał elektryczny, który pojawia się na wyjściu mikrofonu jest mniej więcej wiernym odtworzeniem pierwotnych drgań powietrza, jedynie w takim stopniu, w jakim oscylujące napięcie zmiennego prądu elektrycznego odpowiada zmianom ciśnienia atmosferycznego.

Mikrofony dynamiczne o małej membranie.

Te są najczęściej używane do wzmacniania dźwięku i na scenie. Zasadniczo są bardzo ostre i nie wymagają źródła napięcia, by dobrze pracować. Dynamiczne mikrofony o małej membranie i kardioidalnej charakterystyce są najczęściej stosowane jako trzymane w ręku mikrofony wokalne (wśród nich bardzo popularne Shure SM-58) lub jako mikrofony instrumentalne (jak równie popularny Shure SM-57). Jest wiele innych podobnych mikrofonów dynamicznych producentów takich, jak Audio, Elektro-Voice, Sennheiser i innych.

Shure SM57 (po lewej) i SM58 (po prawej): Najbardziej popularne mikrofony dynamiczne o małej membranie.

Następna strona (2/6)